Ga naar hoofdonderdeel

"Ik was niet eenzaam, maar wel alleen"

"Ik was niet eenzaam, maar wel alleen"

Wat begon als een zorgeloze vakantie op Tenerife, eindigde voor de 63-jarige Irma in een nachtmerrie. Binnen korte tijd kreeg ze drie hartstilstanden en bracht ze negentien dagen door in het ziekenhuis. Een paar maanden later volgden nog eens twee hartstilstanden. De gebeurtenissen zetten haar aan het denken over hoe zij haar toekomst wilde inrichten.

Bewoners doen samen activiteiten in de ontmoetingsruimte

"Ik was niet eenzaam", vertelt ze. "Ik had juist hele fijne buren. Het waren zelfs mijn beste vrienden. Aan aandacht dus geen gebrek. Maar toen dit gebeurde, besefte ik ineens hoe alleen je bent als je alleen woont. Als er iets gebeurt, is er niemand die het meteen merkt." 
 
Woongemeenschap 
Hoewel ze na haar herstel haar leven weer oppakte, bleef dat gevoel knagen. Niet omdat ze meer zorg nodig had, maar omdat ze behoefte kreeg aan een woonomgeving waarin mensen naar elkaar omkijken. Een plek waar je zelfstandig kunt leven, maar waarvan je weet dat er altijd iemand dichtbij is. "Ik dacht: waarom bestaat er eigenlijk geen woongemeenschap waar je er voor elkaar kunt zijn? Waar je hulp kunt krijgen als dat nodig is, maar waar je zelf ook iets kunt betekenen voor een ander? Want ik ben nog vitaal genoeg om ook iemand anders te helpen." Alsof het zo moest zijn, zag Irma niet veel later een bericht over Goed voor Elkaar op Facebook. Het concept sprak haar direct aan. "Ik dacht meteen: dit is precies wat ik in gedachten had." 

Veilig gevoel 
Ze schreef zich in en werd op basis van het motivatiegesprek geselecteerd als bewoner voor De Mulder, de eerste Goed voor Elkaar-locatie van De Zorggroep. Inmiddels voelt haar appartement als thuis. "Ik heb mijn eigen meubels meegenomen, dus het voelde meteen vertrouwd. Ik heb 26 jaar in mijn vorige huis gewoond. Verhuizen was best een stap, maar hier voel ik me heel prettig." Juist de combinatie van zelfstandigheid en verbondenheid maakt voor haar het verschil. Iedereen woont op zichzelf, maar de drempel om even bij elkaar aan te kloppen is laag. "Ik hoef mijn voordeur maar open te doen en mijn overbuurman is er. Dat geeft mij een veilig gevoel. We kenden elkaar voorheen nog niet, maar je leert elkaar hier vanzelf kennen." 
 
Omkijken naar elkaar 
Dat omkijken naar elkaar zit volgens Irma niet alleen in het ontvangen van hulp, maar zeker ook in het bieden ervan. Toen haar 91-jarige buurvrouw introk in De Mulder, zag ze hoe spannend die verhuizing voor haar was. "Ze had er eigenlijk helemaal geen zin in om hier te komen wonen. Ze had jarenlang in haar dorp gewoond en moest dat allemaal achterlaten. Ik had best wel met haar te doen." Daarom besloot Irma haar nieuwe buurvrouw welkom te heten met een zakje paaseitjes en een welkomstkaartje. "We hebben een praatje gemaakt en ik heb gezegd: 'Als er iets is, bel maar aan. Ik sta voor je klaar.’"  
 
De kracht van een klein gebaar 
Het zijn misschien kleine gebaren, maar volgens Irma vormen juist die de kracht van Goed voor Elkaar. Niet de zorg staat centraal, maar de mensen. Het besef dat je onderdeel bent van een gemeenschap waarin je iets voor elkaar kunt betekenen. "Ik woon hier zelfstandig, maar ik voel me nooit alleen. Dat is precies wat ik zocht.”